Szerokie ujęcie kamery, klimat wiejski. W tle: Vivaldi... 

Scena 1

Szerokie ujęcie kamery, klimat wiejski. W tle: Vivaldi. Droga schodząca w dolinę rzeczki na południu Krakowa swoim stanem przypomina tarkę do warzyw. Scenografia: stosunkowo dużo budynków, jeden obok drugiego. Są nawet delikatesy i kilka sklepów budowlanych i ogrodniczych. Mimo to nie ma tu obszaru zabudowanego i wolno jechać dziewięć dych (oczywiście omijając slalomem pijanych chłopów, matki z dziećmi na spacerze i idących na zakupy). Dalej, na jedynych 300 metrach gładkiego asfaltu powstałego w wyniku remontu mostu swój obóz rozbija niebieski skaut w równie niebieskim Punto. Dookoła na przestrzeni około kilometra jest zarośnięta chwastami pustka. Skaut zamiast kociołka na trójnogu umieszcza fotoaparacik. Siedzi w aucie i pilnie coś skrobie w notesie. Tym razem jest to teren zabudowany. W promieniu setek metrów zero domów, nikt tam nawet nie chodzi. Ale widz rozumie powód, dla którego artysta rozstawił sztalugi w tak odludnym plenerze. Stoi tam, bo to jedyne 300 metrów, gdzie można przyspieszyć bez ryzyka urwania podwozia.

Scena 2

Skrzyżowanie na północy Krakowa, obok apteka, kościół, dom klasztorny. Dzień Wszystkich Świętych, tło muzyczne: requiem. Od dość długiego czasu skrzyżowanie ma rozsądny układ – droga wojewódzka ma pierwszeństwo, boczne przecznice są podporządkowane. Ale zdaniem decydentów to nie zapewnia dostatecznej atrakcyjności. Już za Nerona lud lubował się w oglądaniu krwawych jatek. Zapada decyzja: kierunek z pierwszeństwem będzie przebiegał nie na wprost, ale z zakrętem, do drogi prowadzącej w osiedla. Co więcej, to ma być niespodzianka, więc nie umieszcza się żadnych tablic informujących z wyprzedzeniem o zmianie kierunku ruchu. Trzeba czytać znaki. Efekt: kierowcy jadą prosto z obecnie podporządkowanej ulicy tak, jakby mieli pierwszeństwo. Niektórzy hamują z piskiem. Jedni bladzi, inni czerwoni na twarzach, jakby bliscy zawału. Menele pod płotem wymieniają się uwagami: uderzy, nie uderzy, czołówka, a może boczek? Siedzący w kinie wyczuwa, dlaczego bez litości i rozumu naraża się życie ludzi. Potrzeba więcej wypadków na tym skrzyżowaniu, aby można było uzasadnić postawienie świateł.

Scena 3

Linia melodyczna z Rosiewicza. Jedna z dłuższych ulic w tym samym mieście. Ogólne ujęcie. Po chwili kamera najeżdża na szary budynek. To komisariat prewencji. Stoi na rogu przy przecznicy. Wzdłuż głównej ulicy, blisko komisariatu, widzimy parkujące samochody. Niekiedy zajmują cały chodnik. Policja nie reaguje, bo to nie drogówka! Możliwe, że to ich auta prywatne. Całkowicie zasłaniają widok drogi głównej kierowcom włączającym się do ruchu z przecznicy. Dokładnie pod budynkiem, wzdłuż drogi głównej, stoi niebieski Opel Astra o charakterystycznych oznaczeniach radiowozu, zajmując przy tym także cały chodnik. Widz wyczuwa, jak abstrakcyjne jest pojęcie przepisowej odległości od skrzyżowania. Nie widać nic w obie strony. Złamano kilka przepisów naraz, ale to tylko prewencja. Nie muszą znać się na parkowaniu ani na przepisach drogowych. Na uwagę przechodnia o skandalicznym parkowaniu policjanci grzebiący przy jednym z aut reagują złowrogim spojrzeniem. Widać, że za chwilę albo przechodnia aresztują za znieważenie aparatu władzy, albo wyciągną dyktafon i kieszonkowego prokuratora, albo się po prostu obrażą i będą czekać na przeprosiny.