Optymalnie

Testowane Doblo wyposażono w wysokoprężny silnik o pojemności 1,6 litra, generujący 105 KM i 290 Nm maksymalnego momentu obrotowego, który jest dostępny przy 1500 obr./min. Jednostka, jak na kształty nadwozia o aerodynamice bliskiej lodówce i sporą masę auta (prawie 1400 kg), zapewnia w miarę przyzwoite osiągi przy jednocześnie umiarkowanym zużyciu paliwa na poziomie siedmiu litrów. Oczywiście nie oczekujcie cudów – 13,4 sekundy do „setki” i prędkość maksymalna 164 km/h to szczyt możliwości Doblo w tej wersji silnikowej. Bardziej wymagającym polecam dwulitrowego, 135-konnego diesla – osiągi dużo lepsze, a spalanie przy zachowaniu podobnej dynamiki jazdy praktycznie identyczne. Natomiast opcja 90-konna z przyspieszeniem do 100 km/h w niemal 15 sekund to propozycja dla spokojnych, cierpliwych i wytrwałych. Szybkim startom spod świateł nie sprzyja także mało precyzyjna skrzynia biegów o dość krótkich przełożeniach (znów kłaniają się dostawcze korzenie). Natomiast pozytywnie zaskakuje praca zawieszenia. Mimo że jest dość komfortowe i można by się spodziewać, że przez sporą wysokość nadwozia będzie pozwalało na znaczne przechyły w zakrętach, wcale tak nie jest. Oczywiście, w szybszych łukach Doblo wychyli się bardziej niż standardowe auto osobowe, ale nie ma się wrażenia, że samochód zaraz się przewróci. Gdyby jeszcze wspomaganie układu kierowniczego było nieco mniej czułe... Owszem, na parkingu lekkość kręcenia kierownicą jest zbawieniem, ale podczas szybszej jazdy nieco irytuje.